راهنمای جامع عفونتهای انگلی علائم، راههای انتقال، درمان و پیشگیری از تریکوموناس, عفونتهای انگلی گروهی از بیماریها هستند که ناشی از حیات موجودات زنده در بدن میزبان و تغذیه از او میباشند. این انگلها میتوانند از طریق غذا و آب آلوده، مصرف گوشت نیمپز، تماس با سطوح مزروع، نیش حشرات و روابط جنسی محافظتنشده وارد بدن شوند. شناخت انواع انگلها، علائم هشداردهنده و روشهای پیشگیری، نقش حیاتی در حفظ سلامت ایفا میکند.
عفونت انگلی چیست و چگونه شکل میگیرد؟ انگلها موجوداتی هستند که برای بقا و تکثیر به موجود زنده دیگری (میزبان) وابستهاند. عفونت انگلی میتواند در اعضای مختلفی از جمله روده، پوست، مغز، ریه و چشمها رخ دهد.
هلمینتها (کرمهای انگلی) شامل کرمهای گرد، نواری، فلوک و سرخاردار که عمدتاً در روده زندگی میکنند اما میتوانند به بافتهای دیگر نفوذ کنند.
اکتوپارازیتها حشرات و عنکبوتیان مانند کنه، شپش و کک که در پوست یا موها زندگی کرده و معمولاً به اعضای داخلی نفوذ نمیکنند.
علائم رایج عفونتهای انگلی نشانههای بیماری به محل عفونت بستگی دارد، اما علائم عمومی شامل موارد زیر است تب و درد عضلانی خستگی مزمن و ضعف تهوع، استفراغ و اسهال جوشهای پوستی، خارش و قرمزی علائم عصبی مانند تشنج، سردرد شدید و گیجی راههای انتقال و عوامل خطر بیشترین موارد ابتلا ناشی از موارد زیر میباشند نوشیدن آب یا مصرف غذاهای آلوده خوردن گوشت و ماهی نیمپز یا خام نیش حشرات حامل انگل (مانند آنوفلس برای مالاریا) تماس جنسی بدون محافظت عدم رعایت بهداشت فردی (شستن نکردن دستها) سفر به مناطق با بهداشت نامناسب کودکان، مراقبتکنندگان آنها و افراد با سیستم ایمنی ضعیف (بیماران ایدز، سرطان، مصرفکنندگان داروهای سرکوبکننده ایمنی) در گروههای پرریسک قرار دارند.
آخرین مطالب
روشهای تشخیص عفونت انگلی از آنجا که علائم شبیه به سایر عفونتهای باکتریایی و ویروسی است، تشخیص قطعی نیازمند بررسیهای آزمایشگاهی است آزمایش مدفوع (برای شناسایی کرمها و پروتوزوا) خونکاوی (برای عفونتهای خونی مانند مالاریا) بیوپسی پوست یا بافتهای دچار بررسی خلط و مایعات مغز و نخاع تصویربرداری (اکس، سیتی اسکن، MRI) در موارد عفونت اعضای داخلی اصول درمان عفونتهای انگلی پزشک بر اساس نوع انگل، داروهای ضدپارازیت تجویز میکند.
برخی عفونتها با تکدارو درمان میشوند، در حالی که موارد پیچیدهتر نیاز به ترکیب دارویی دارند. عفونتهای پوستی مانند کنه و شپش با لوسینها و شامپوهای مخصوص درمان میگردند.
ایمنی غذا پختن کامل گوشت، شستن میوه و سبزیجات، پرهیز از آب نامطمئن. محافظت در روابط جنسی استفاده از کاندوم. مبارزه با حشرات استفاده از ضدیاز، موشکش و پشهبند. آمادگی در سفر واکسیناسیون و داروهای پیشگیرانه پیش از سفر به مناطق رنجور. عفونت انگلی واژن (تریکوموناس) شایعترین عفونت مقاربتی غیرویروسی تریکوموناس واجینالیس یک پروتوزواست که شایعترین عفونت مقاربتی غیرویروسی جهان محسوب میشود.
اگرچه بیشتر در زنان علائمدار است، اما مردان نیز حامل و منتقلکننده آن میباشند. بسیاری از مبتلاها بیعلائم هستند که باعث گسترش بیاختیار بیماری میشود. نکات کلیدی درباره تریکوموناس مرتبط با بدبختی بهداشتی نیست، تنها از طریق تماس جنسی منتقل میشود. عفونت مستقیم مجاری ادرار را ایجاد نمیکند. الوده شدن ناحیه تناسلی میتواند منجر به آلودگی مقعد، دهان و دستها شود. افراد بیعلائم نیز کاملاً مسری هستند.
علائم در زنان و مردان زنان ترشحات واژنی مایع، پنی، زرد یا سبز با بوی بد، خارش، سوزش، درد در رابطه جنسی و ادرار کردن. مردان ترشحات از آلت، سوزش در زمان ادرار یا انزال، خارش درون آلت. علائم معمولاً ۵ تا ۲۸ روز پس از تماس ظاهر میشوند. راههای انتقال رابطه واژنی، مقعدی و دهانی تماس پوستی ناحیه تناسلی انتقال نمیشود از طریق اشتراک غذا، بوسیدن، دستدادن یا استفاده از وسایل مشترک.
تشخیص و درمان تریکوموناس پزشک با معاینه بالینی (بازدید ناحیه تناسلی، بررسی گردن رحم در زنان) و تستهای آزمایشگاهی (میکروسکوپی ترشحات، تستهای مولکولی) تشخیص را قطعی میکند. درمان با آنتیبیوتیکهای متیدازول یا تینیدازول به صورت قرص خوراکی انجام میشود. نکات حیاتی در طول درمان زنان معمولاً دوره ۷ روزه متیدازول؛ مردان تکدز اغلب کافی است. هر دو شریک باید همزمان درمان شوند تا از عفونت مجدد (پینگپنگ) جلوگیری گردد.
اجتناب از رابطه جنسی تا یک هفته پس از اتمام دارو. اجتناب از الکل در طول درمان و ۷۲ ساعت پس از آن (خطر واکنش دیسولفیرام استفراغ شدید، تپش قلب، تهوع). بازدید کنترل سه ماه بعد برای اطمینان از درمان کامل. عوارض جانبی داروها و مدیریت آنها طعم فلزی در دهان، سوزش معده، سرگیجه و تهوع رایجاند. مصرف دارو با غذا و فراوان میتواند عوارض را کاهش دهد. در صورت بروز واکنشهای شدید، مراجعه فوری به پزشک ضروری است.
پیشگیری از تریکوموناس و عفونتهای مقاربتی استفاده مداوم از کاندوم. آزمایش منظم عفونتهای مقاربتی (STI) برای خود و شریک. محدود کردن تعداد شریکهای جنسی. درمان فوری در صورت تشخیص ابتلا و اطلاعرسانی به شریک. تریکوموناس در دوران بارداری عفونت درماننشده در بارداری میتواند منجر به زایش پیشزمان، کموزن جنین و انتقال عفونت به نوزاد در هنگام زایش شود.
متیدازول در ترایمستر دوم و سوم بارداری ایمن تلقی شده و تجویز میگردد، اما در ترایمستر اول با احتیاط استفاده میشود. مشورت با متخصص زنان و زایمان الزامی است. تفاوت تریکوموناس و کلامیدیا هر دو عفونت مقاربتی رایج هستند، اما عامل بیماریزا متفاوت است تریکوموناس ناشی از یک پروتوزوا (انگل تک سلولی) است، در حالی که کلامیدیا ناشی از یک باکتری میباشد. هر دو میتوانند بیعلائم باشند و هر دو با آنتیبیوتیکهای خاص درمانپذیرند.
تشخیص تفکیکی برای انتخاب داروی صحیح ضروری است. زمان مراجعه فوری به پزشک در صورت بروز علائم زیر، بلافاصله مراجعه کنید تب بالای ۴۰ درجه سانتیگراد تشنج یا بیحسی یرقان (زردی پوست و چشم) علائم وخیم کمآبی (تشنگی شدید، ادرار کم، تپش قلب سریع) ترشحات غیرعادی و بدبو از مجاری تناسلی درد شدید کمرین یا واژن هشدار! این مقاله تنها جنبه اطلاعرسانی و آموزشی دارد و جایگزین مشاوره، تشخیص یا تجویز پزشک متخصص نمیشود.
برای هرگونه ờ عفونت، حتماً با پزشک مراجعه کنید.
