ژولیوس سزار و روزهای کبیسه

46 سال قبل از میلاد، «ژولیوس سزار» سیستم تقویم را اصلاح کرد. بر پایه پیشنهاد‌های اخترشناس سوسیگنس از اسکندریه، تقویم جولیان شامل یک روز کبیسه در هر چهار سال می‌بشود تا این حقیقت را توضیح دهد که طول یک سال زمینی مقداری زیاد تر از ۳۶۵ روز است.

در کلمه امروزی، وقتی که این سیاره یک بار به دور خورشید بچرخد، میانگین 365.24219 روز خورشیدی است. به این علت اگر سال‌های تقویم دقیقاً شامل 365 روز می‌شدند، هر 4 سال یک روز از سال زمین دور می‌شدند. درنهایت ژوئیه (به‌نام خود ژولیوس سزار) در زمستان نیمکره شمالی رخ می‌داد.

با اتخاذ یک سال کبیسه و یک روز اضافی در هر چهار سال، تقویم جولیان درست‌تر خواهد می بود.

در سال 1582 «پاپ گریگوری سیزدهم» دقت بیشتری را اراعه کرد که در آن روزهای کبیسه نباید در سال‌هایی که به 00 ختم خواهد شد رخ دهند، مگر این که بر 400 تقسیم شوند.

یقیناً، اصطکاک جزرومدی در سیستم زمین و ماه، چرخش زمین را کند می‌کند و به‌مرور زمان روز را نزدیک به 1.4 میلی‌ثانیه در هر قرن طویل می‌کند. این بدان معناست که روزهای کبیسه نزدیک به 4 میلیون سال دیگر، الزامی نخواهد می بود.

در عکس روز ناسا چه می‌بینیم؟

عکس امروز ناسا یک سکه نقره رومی یک دیناری از ژولیوس سزار (سمت چپ) و ونوس، الهه رومی عشق (سمت راست) را مشخص می کند.