خودگویی با صدای بلند نشانه دیوانگی است یا راهکاری برای تمرکز و کاهش استرس؟, شاید برایتان پیش آمده باشد که در خیابان قدم بزنید و ناگهان هدفون از گوشتان بریزد و بیاختیار با صدای بلند بگویید چرا همه این اتفاقات باید برای من بیفتد؟ نگاههای متعجب مردم به سمت شما معطوف میشود و احتمالاً فکر میکنند دیوانه شدهید. اما آیا واقعاً سخن گفتن با خود علائم بیماری روانی است یا یک رفتار طبیعی و سودمند؟
چرا برخی افراد با خودشان صحبت میکنند؟ بسیاری از کسانی که عادت به خودگویی بیرونی دارند معتقدند این کار به آنها آرامش میبخشد، شلوغی ذهن را کاهش داده و تمرکز را بالا میبرد. پژوهشها نشان میدهد افراد تنها، از جمله تکفرزندها، بیشتر از دیگران با خود گفتگو میکنند.
ه پروفسور برینتاوپت، خودگویی بیرونی به افراد کمک میکند تا با موقعیتهای ناشناس و استرسزا مقابله کنند.
وقتی نمیدانیم چه باید بگوییم یا انجام دهیم، مغز ما به سمت این ابزار روانی سوق میشود تا آشفتگی را مدیریت کند.اختی را تقویت نماید.
آیا خودگویی با هوش بالا مرتبط است؟ تحقیقات برینتاوپت بر روی معدل دانشجویان تنها یک ارتباط ضعیف بین تمایل به خودگویی و هوش نشان داد. او تأکید میکند که معدل معیار دقیقی برای سنجش هوش نیست، اما فرض میکند افراد با قابلیتهای شناختی بالا ممکن است بیشتر از این روش استفاده کنند. در نتیجه، هوش تأثیر مستقیم و قاطعی بر میزان خودگویی ندارد.
آخرین مطالب
مزایای علمی سخن گفتن با خود خودگویی بیرونی نه تنها عادی است، بلکه مزایای شناختی و روانی قابل توجهی دارد یافتن آسانتر اشیاء گمشده پروفسور گری لوپیان از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن در یک تحقیق مشاهده کرد که شرکتکنندگانی که نام شیء مورد نظر (مانند چنگال) را بلند میخواندند، عکس آن را در میان تصاویر دیگر سریعتر شناسایی کردند.
تکرار نام شیء، تصویر ذهنی آن را فعال نگه میدارد؛ بنابراین اگر کلید ماشینتان گم شده، نام آن را تکرار کنید تا سریعتر پیدایش کند. افزایش انگیزه و عملکرد ورزشی بازیکنان بسکتبالی که از خودگویی تشویقی یا آموزشی استفاده میکردند، عملکرد بهتر و سریعتری داشتند. زبان به حفظ ì tự کارها کمک میکند و به مغز اجازه میدهد بداند چه زمانی باید بین وظایف جابجا شود.
برینتاوپت خودگویی را به یک ترموستات تشبیه میکند که دمای هیجانات روزمره را تنظیم میکند، بازخورد میدهد و به سمت اهداف راهنمایی میکند. آرامسازی اعصاب و ابعاد اجتماعی خودگویی با صدای بلند روشی موثر برای تخلیه استرس است (مانند فحش دادن کنترلشده). این کار مرز بین گفتگوی درونی و برونی را محو میکند و به اطرافیان سیگنال میدهد که در چه حالتی هستیم.
مثلاً ابراز غم به صورت بلند در حضور همسر، میتواند زمینهساز حمایت و گفتگوی سازنده شود. مقابله با نشخوار فکری و اضطراب گابریل مورس، رواندرمانگر، از خودگویی به عنوان تکنیکی در درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT) استفاده میکند. او به مراجعان یاد میدهد مانند یک مربی هوشمند با خود صحبت کنند. جملاتی مانند هرچه لازم باشد برای عبور از این شرایط در اختیار دارم. حالم خوب است.
ممکن است ترسناک به نظر برسد اما خطر واقعی وجود ندارد. این وضع برای همیشه باقی نمیماند. طبیعی است در شرایط بد هم امنیت حس کنم. این جملات مقابلهای، شدت هجوم افکار استرسزا را کاهش داده و فرد را از چرخه نشخوار فکری خارج میکنند. سرگرمی و آزادسازی احساسات در کنار مزایای بالینی، خودگویی میتواند سرگرمکننده و آزادکننده باشد.
خواندن آواز ساختگی در حین کارهای خانه یا گفتن طنزها با خود، انرژی میبخشد و فرد را از قضاوت دیگران مصون میدارد. نتیجهگیری خودگویی ابزاری برای خودشناسی است خودگویی افکار درهمریخته را به کلمات منسجم تبدیل میکند، فرصت خودشناسی فراهم میآورد و وقتی خودتان را بهتر بشناسید، ارتباط با دیگران نیز بهبود مییابد.
دفعه بعد که کسی را در خیابان با خود صحبت میبینید، او را دیوانه ندانید؛ شاید در حال حل مسئله، مدیریت استرس یا تمرین یک گفتگوی مهم باشد. آیا شما هم عادت دارید با خودتان بلند بگویید؟ این کار برایتان آزاردهنده است یا مفید؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید. منبع
